Bu soruyu adını hatırlamadığım bir romanda kahramanlardan biri soruyordu sanırım. Yoksa bir filmde miydi? Hatırlamıyorum. Ben tüm enerjimi yeni açılan "kaçış yerime" yoğunlaştırmıştım. Orada "yazamadıklarımı yazacaktım", benim gibilerle birlikte. Sevdiklerimi, kızdıklarımı, zevk aldıklarımı, güldüklerimi, iğrendiklerimi, hayata dair bir çok şeyi paylaşacaktım. Herşey o kaçış yerinde siyasi tartışmalardan ortalık toz-dumanken oldu. "Sana ipucu:" diyordu Manhem'e isimsiz yorum bırakan kadın, içimi kanatan yorumunun sonunda. "Seni bir daha o şekilde kimsenin sevemeyeceği kişiyim ben..."

Oysa ki ben, "Hayatımın Adamları"ndan bahsedecektim sizlere. Beni ben yapan, bu duruma gelmeme, kendimi adam gibi hissetmeme neden olan, "adamlığım"da payı olan adamları yazacaktım. Oysa ki ekrana çivili kalmama neden olan, gözlerimi yaşartan ve içimi kanatan yorumu yazan kadın: "Ne kadar ölümcülde olsa seni sevmek, hülyadan öte hayatı tanımamın ta kendisiydi." diyordu ve ben, bu yüce sevgi karşısında yorumu her okuduğumda daha bir eriyordum.

Gerçekten de insan büyüdükçe, hayalleri küçülüyordu. Hayatta tattığı her zevk, yaşadığı her dram, çocukluğunu ve masumiyetini biraz daha öldürüyordu. Ara sıra geçmişten gelen acı dolu kırıntılar tıpkı ağzımdaki bir kor gibiydi. Ben ne onları bırakabiliyor, ne de onlarsız yapabiliyordum. Hayallerimin küçülmesini istemedim sonra. "Senin için acı çekmeyi bile özleyecek kadar uzaklaştım senden" diyen kadın doğru söylüyordu.

Şimdi tekrar hayallerimle yüzleşme zamanı. Ve sanırım "Hayatımın Adamları"nın 25 yılda yapamadığını bir anda yapan bu kadından hareketle size "Hayatımın Kadınları"ndan bahsetsem daha iyi olacak.